Sekstorsja, czyli szantaż dotyczący intymnych zdjęć lub informacji, to poważny problem, z którym coraz częściej zgłaszają się młode osoby. Warto wiedzieć, jak prowadzić rozmowy z nastolatkiem, żeby wiedział lub wiedziała, że może zwrócić się do nas o pomoc, bez obaw o krytykę czy oskarżenia.
Zrozumienie zagrożenia
W Wielkiej Brytanii liczba zgłoszeń od młodych osób do usługi Report Remove wzrosła w 2025 r. o 66% – jak podała Internet Watch Foundation, średnio dziewięć zgłoszeń tygodniowo dotyczyło szantażu na tle seksualnym, a w 98% zgłoszeń dotyczących takiego szantażu zgłaszającymi byli chłopcy, zwłaszcza w wieku 14–17 lat. Choć te dane dotyczą Wielkiej Brytanii, podobne problemy mogą dotyczyć młodzieży w Polsce – dlatego nie zakładajmy, że temat dotyczy tylko dziewczyn. Ważne jest, aby dzieci wiedziały, że cokolwiek się stanie, to nie ich wina i zawsze mogą zwrócić się do rodziców lub opiekunów po wsparcie – IWF pisze wprost: „to nie twoja wina i nie ma się czego wstydzić”.
Budowanie zaufania
Aby dziecko czuło się bezpiecznie, warto zbudować zaufanie poprzez otwarte rozmowy na temat bezpieczeństwa w sieci. Warto skupić się na empatii, słuchaniu i nie ocenianiu. NASK zachęca, by o bezpieczeństwie w sieci rozmawiać z początkiem roku szkolnego – „nie dopiero wtedy, kiedy wydarzy się coś złego”. Dobrze powiedzieć wprost: „Jeśli ktoś kiedyś będzie Ci groził, że pokaże Twoje zdjęcia, przyjdź do mnie. Nie będę krzyczeć, razem coś wymyślimy”. Więcej o takich rozmowach piszemy w tekście 10 zasad rozmowy o bezpieczeństwie w internecie.
Jak reagować na sekstorsję
Kluczowe kroki w sytuacji sekstorsji: nie płacić (zapłata zwykle nie kończy gróźb), przerwać kontakt i zablokować sprawcę, ale nie usuwać dowodów – zachować wiadomości i zapisać przebieg rozmowy. Tak radzi także Internet Watch Foundation: zachowaj dowody, przerwij kontakt i zablokuj sprawcę na wszystkich platformach, zgłoś sprawę policji. W Polsce zmuszanie kogoś groźbą bezprawną do określonego zachowania to przestępstwo (art. 191 § 1 Kodeksu karnego), a sprawę można zgłosić na policję (w sytuacji zagrożenia – 112); materiały seksualne z udziałem małoletnich można zgłosić do Dyżurnet.pl (NASK) – także anonimowo, z pomocą dorosłego. Nastolatek może też porozmawiać z Telefonem Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116 111 (codziennie, całą dobę), a rodzic – zadzwonić pod 800 100 100. Jak reagować na cyberprzemoc szerzej, opisujemy w poradniku o cyberprzemocy.
Rola technologii
Uczciwie: aplikacja MichalKids, oparta na zasadzie „Strażnik, nie szpieg”, nie ochroni przed sekstorsją – nie filtruje stron, nie czyta rozmów dziecka i nie wykrywa treści. Daje lokalizację i przycisk SOS, które przydają się w innych sytuacjach. Przed szantażem chroni przede wszystkim to, że nastolatek wie, że może przyjść do Ciebie.
Kluczowe jest informowanie dziecka, że w sytuacji zagrożenia, bez względu na okoliczności, zawsze może się zwrócić do rodzica. Takie podejście minimalizuje ryzyko eskalacji problemu i wspiera w budowaniu otwartej, pełnej zaufania relacji.
Źródła
- Internet Watch Foundation, „Nine reports a week from UK children facing online ‘sextortion’…”, 7.04.2026 (po angielsku) – wzrost o 66%, 98% chłopcy 14–17 lat
- Internet Watch Foundation – Sextortion: help & support (po angielsku) – „to nie twoja wina”, dowody, blokada, zgłoszenie
- NASK, „Nie czekaj. Z początkiem szkoły rozmawiaj o zagrożeniach w sieci”, 8.09.2026
- Kodeks karny – tekst jednolity, Dz.U. 2026 poz. 1342 – art. 191 § 1
- Dyżurnet.pl – formularz zgłoszeniowy; 116 111; FDDS – 800 100 100