Dla rodzin wychowujących dziecko z niepełnosprawnością lokalizacja telefonu bywa czymś więcej niż wygodą – zwłaszcza gdy dziecko ma trudność z orientacją w terenie, z mówieniem o tym, gdzie jest, albo gdy łatwo się gubi. Jednocześnie to dziecko ma takie samo prawo do prywatności i samodzielności jak każde inne. Poniżej podpowiadamy, na co zwrócić uwagę.
Samodzielność jako cel
Konwencja o prawach dziecka mówi, że dziecko z niepełnosprawnością powinno mieć zapewnioną pełnię normalnego życia w warunkach gwarantujących mu godność, umożliwiających osiągnięcie niezależności oraz ułatwiających aktywne uczestnictwo w życiu społeczeństwa (art. 23). Lokalizacja może w tym pomagać: pozwala stopniowo wydłużać samodzielne wyjścia, bo rodzic wie, że w razie kłopotu szybko znajdzie dziecko. Nie powinna jednak zastępować nauki drogi, ćwiczenia sytuacji awaryjnych i ustalonych zasad.
Dopasuj ustawienia do dziecka
W MichalKids możesz ustawić strefy (np. dom, szkoła, ośrodek terapii) z powiadomieniem o wejściu lub wyjściu, a dla stałej drogi – plan trasy z korytarzem, który da znać, gdy dziecko z niego zboczy. Rodzic może też wysłać pytanie „Wszystko OK?”, na które dziecko odpowiada z powiadomienia albo na ekranie telefonu, a w razie potrzeby dziecko ma przycisk SOS. Sprawdź razem z dzieckiem, czy umie z tych funkcji skorzystać – jeśli obsługa telefonu jest dla niego trudna, ważniejsze od SOS mogą być strefy i plan trasy, które działają bez jego udziału. Warto też zadbać o baterię: alerty o niskiej baterii pomagają zareagować, zanim telefon się rozładuje – piszemy o nich w tekście o powiadomieniach o baterii.
Dziecko wie, co widzi rodzic
W MichalKids obowiązuje zasada „Dziecko widzi te same dane co Ty”. Wyjaśnij dziecku – w sposób dopasowany do jego możliwości – że rodzic widzi, gdzie jest telefon, i po co. Jak o tym rozmawiać, podpowiadamy w tekście jak powiedzieć dziecku, że widzimy jego lokalizację.
Plan na wypadek zaginięcia
Lokalizacja telefonu bywa przybliżona, a telefon można zgubić albo rozładować – dlatego potrzebny jest też plan bez technologii. Jeśli dziecko zaginie, nie czekaj: policja przypomina, że nie trzeba czekać 24 godzin ze zgłoszeniem – zadzwoń niezwłocznie pod 112. Warto mieć w telefonie aktualne zdjęcie dziecka i spisane jego cechy charakterystyczne, a także informację o niepełnosprawności, która pomoże w poszukiwaniach (np. czy dziecko reaguje na imię, czy mówi). Szczegółowy plan opisujemy w tekście o pierwszych 60 minutach po zaginięciu.
Rozważając ustawienia, warto zasięgnąć opinii innych rodziców dzieci z podobnymi potrzebami oraz terapeutów i nauczycieli, którzy znają dziecko.